Voorjaarsconferentie getuigenis
God herstelt mensen! Het verhaal van Petra die de Aglow voorjaarsconferentie bezocht.
Eerst even iets over mijzelf en mijn medische achtergrond. Mijn naam is Petra en ik kom uit Ermelo. Al jaren sukkelde ik met mijn gezondheid. Ik was erg kortademig en benauwd, had last van mijn maag en op het laatst kwam het maagzuur letterlijk mijn neus uit en eten binnenhouden was meer uitzondering dan dat het gewoon was. Na vele onderzoeken bleek mijn maag door het middenrif in de borstholte te liggen.
26 januari 2010 werd ik geopereerd en de maag werd met een matje op zijn plaats teruggelegd. Ik zou 3 dagen opgenomen worden maar enkele dagen na de operatie kon ik amper nog eten en mocht ik dus niet naar huis. Zondagnacht kreeg ik hele erge pijn, in een mum van tijd waren er vele artsen en verplegers om mijn bed. Zelf kreeg ik niet veel mee maar hoorde de dames op zaal bidden en Jezus aanroepen. Dat drong wel tot me door maar de pijn en handelingen om me heen niet. Sterker nog, ik had de paniek om me heen helemaal niet in de gaten en er was een rust in en om mij heen.
Maandag werd er een onderzoek gedaan en toen bleek dat mijn maag met matje en al weer door het middenrif was gegaan. Op donderdag volgde opnieuw een operatie waarbij de maag werd teruggelegd met een tweede mat. Mijn conditie was door dit alles 0,0.
Het eten bleef heel moeizaam gaan, ik kreeg daarom de keuze: een sonde of thuis aansterken. Ik koos voor het laatste en langzaam maar zeker knapte ik weer op. Ik hield echter wel slikproblemen. Door een jarenlange te hoog gelegen maag had ik een luie slokdarm gekregen. Moet je mee leren leven kreeg ik te horen. Ondanks dit alles had ik de kracht ontvangen om wonderlijk snel op de mountainbike aan mijn conditie te werken en was ik zelfs in staat mee te helpen op de Pinksterconferentie. Wel in beperkte mate maar ik was er.
Helaas bleef eten een marteling. Een oprekking van de maagdoorgang volgde tijdens een dag opname. Helaas bleek toen dat de maag weer door het middenrif was gegaan. Nu met beide matjes. Ik werd doorverwezen naar het AMC in Amsterdam. Vele onderzoeken volgden maar daar kon men niets meer voor me doen. Er zat te veel littekenweefsel in mijn buik. Ik zou moeten wennen aan de pijn en de moeite met slikken. De slokdarm sluitspier was verdwenen en de andere spieren werkten voor 45% en dan ook nog willekeurig. Ook de darmen werden steeds trager, logisch want er kwam veel te weinig voedsel binnen. Na alle onderzoeken en uitslagen in het AMC ben ik teruggegaan naar het St Jansdal waar ik ook geopereerd was. Wetende dat ik een grote groep bidders om me heen had, bleef ik in vertrouwen dat het goed zou komen en dat ik geduld moest hebben. In dat vertrouwen heb ik ook geprobeerd binnen mijn mogelijkheden taken te blijven uitvoeren en me nuttig te maken voor de EGE.
Een van de dingen die ik op me had genomen was het rondbrengen van kerstpakketten. Op de laatste rit kreeg ik heel duidelijk op mijn hart dat ik moest danken voor mijn ziek zijn. Ik begreep er niks van. Hoe kon ik daar dan toch dankbaar voor zijn. Ik negeerde het met een gevoel van onbegrip hoe dit nou aan mij gevraagd kon worden. Toch kreeg ik het korte tijd later die avond nog een keer op mijn hart. Na kort gebed wist ik dat ik het inderdaad moest doen. Na eerst gebeden te hebben met mijn verstand landde het langzaam maar zeker in mijn hart. Ik voelde me zo gelukkig, verwonderd, eigenlijk is het niet te beschrijven wat daar in mijn autootje afspeelde aan emoties. Door alle drukte echter vergat ik het en ging verder met alles wat rond de feestdagen moet gebeuren.
Het ging nog steeds niet goed met me. Inmiddels had ik bij het laatste artsenbezoek de hogere dosering pijnstillers en laxeermedicijnen gekregen. Eerlijk gezegd nam mijn vertrouwen wel iets af en zat ik er af en toe flink doorheen. Ik zag het dan af en toe niet meer zitten. Gelukkig was er altijd wel iemand die ik dan kon bellen. Zelf bidden kon ik op het laatst niet meer. Weer een nieuwe oprekking volgde. Tot verbazing van iedereen bleek dat de maag weer op de juiste plaats was komen liggen. Ik kon het eigenlijk niet bevatten omdat ik nog zoveel klachten had. Toch begreep dat dit een wonder was want medisch gezien zou er immers niets meer aan te doen zijn.
Toen brak het weekend aan van de Aglow conferentie. Helaas kon ik vanwege mijn gezondheid en conditie slechts 1 dag er naar toe. Ik hield me helemaal niet bezig met genezing die dag. Maar genoot van de diensten en de gezelligheid. Samen met mijn vriendin waren we er die zaterdag rond 10 uur. Van te voren hadden we afgesproken om 22 uur weer naar huis te gaan ongeacht of de dienst wel of niet was afgelopen. We moesten ook nog 5 kwartier terug rijden en anders zou het te laat en te vermoeiend worden. Zo gezegd, zo gedaan. Na een geweldige dag zijn we om 22 uur weer naar huis vertrokken. Er werd toen net door Martin Koornstra gebeden voor andere vrouwen. Ik sprak nog uit tegen mijn vriendin, als de Heer het tijd vindt dat ik genees kan dat vast ook wel een andere keer op een andere plaats.
Op woensdag belde ik met iemand uit het bestuur van Aglow Ermelo. Ze vertelde me dat ik die zaterdag nog maar net weg was toen er een oproep kwam dat Martin wou bidden voor vrouwen die iets aan hun darmen hadden en niet veel later sprak hij ook over slokdarm en slikproblemen. Dit gebeurde in totaal 3x. De dames van Aglow Ermelo hadden gelijk door dat dit voor mij bestemd was en keken om zich heen om tot hun schrik te zien dat ik al weg was. De uitspraak werd gedaan dat hij nog net niet mijn naam noemde maar dat het totaal op mij van toepassing was. Dit raakte mij zo dat ik daarna Willem op zijn werk belde. Zonder dat ik het hem hoefde te vragen bood hij aan mee te gaan om elke kans op herstel aan te pakken. Ik ben toen op het internet op zoek gegaan naar de website en naar een vast telefoonnummer. Na enig zoekwerk had ik dat gevonden, nu nog bellen….. best spannend. Maar Martin zijn vrouw nam de telefoon op en was alleraardigst maar had op dat moment bezoek dus of ik die middag terug wou bellen. Ik was er inmiddels achter dat Martin die avond in Veenendaal sprak.
Ik had die middag ook een darmspoeling waarbij de darmen echt helemaal leeg gaan dmv medicijnen. (niet echt handig om dan te bellen)Maar goed wie A zegt moet ook B zeggen en rond 14 uur belde ik opnieuw. Ik kon rustig mijn verhaal doen en vertelde over zaterdag en dat ik dus al weg was. Zijn vrouw was ook van mening dat waar zaterdag voor gebeden kan worden kan ook op woensdag. Helaas zou ze Martin niet meer spreken die dag dus ik moest het zelf regelen.
Na het avondeten zijn we dus naar Veenendaal gereden. Een beetje onwennig stonden we daar te wachten. Maar toen de dienst begon voelden we ons gelijk op ons gemak. Vanaf het begin had ik een vreemde tinteling onder mijn voeten en dat trok steeds door mijn lijf. Ook hier werden er weer verschillende oproepen gedaan voor gebed. Helaas voor mij, niks waar ik me bij aangesproken voelde. Dus toen de dienst afgelopen was blufte ik nog even dat ik niet zonder gebed naar huis ging. Na de zegen werd er verteld dat Martin gelijk weg wou.
Dus snel naar voren gegaan en Martin aangesproken over de Aglow zaterdag. Gelukkig wou hij wel voor me bidden en op dat moment kwam er een hele bijzondere rust over en in me. Hij sprak met veel gezag de organen aan die niet meer goed functioneerden. Ook organen waarover ik niet verteld had. Op dat moment werd het voor mij heel duidelijk dat Martin zich geheel liet leiden door de Heilige Geest. Op zich duurde het gebed helemaal niet lang maar er was een soort rust in me, anders zou ik nu niet kunnen omschrijven. Ik had alleen een zware druk in mijn hoofd en het gevoel van miertjes onder mijn huid.
Na het gebed zijn we teruggereden naar huis. Willem deed de uitnodiging een broodje te eten bij de Mac. Ach dacht ik nog waarom niet en tot mijn blijdschap ging dat broodje heel makkelijk en goed naar binnen, zonder me ook maar 1x te verslikken en zonder het gevoel te hebben dat het in de slokdarm bleef hangen. Wauw, zou ik dan nu wel genezen zijn…… Voor de nacht slikte ik pijnstillers en maagzuurremmers, die avond heb ik heel bewust in geloof gezegd dat ik het niet innam en erop vertrouwde dat ik ze niet nodig zou hebben. Ik heb die nacht heerlijk geslapen.
’s Morgens voelde ik me prima. Nou wat ik gisteren niet heb ingenomen hoeft dan ook nu niet was mijn gedachte. Dus bad ik kort: ”Heer ik vertrouw erop dat U mij genezen heeft“.
Nu had ik heel veel laxeermedicijnen en de dag ervoor een darmlediging gehad. Maar gelijk na het ontbijt bleken mijn darmen weer te werken. De rest van de dag is alles goed gegaan en heb ik geen pijn gehad en me niet verslikt. Wetende dat ik dit per maaltijd wel een keer of 4 deed en dan nog tussendoor met gewoon slikken. Dat verslikken was niet alleen maar even hoesten en over, nee dat was echt dat het eten in de slokdarm bleef zitten en je niks anders kon dan proberen te blijven slikken, wachten tot het zou zakken. Om daarna nog uren keelpijn te hebben.
Nu zijn we weken verder, ik heb sindsdien geen medicijnen meer gebruikt. Ik ben niet geheel pijnvrij en heb ik me 3x best wel heftig verslikt. Maar ik heb geleerd te gaan staan op mijn genezing en erop te vertrouwen dat ik echt genezen ben en dat mijn lichaam en geest nu herstellen. Op momenten dat het eten moeizaam gaat ervaar ik dit als aanvechting en daarom bid ik dan tot de Heer. Ondanks een paar terugvallen durf ik nu te zeggen dat ik genezen ben en lichamelijk aan het herstellen ben. Ik heb er geen woorden voor hoe geweldig dit voelt.