Array
(
    [Itemid] => 217
    [option] => com_content
    [catid] => 34
    [id] => 899
    [lang] => nl
    [view] => article
)
  ?>

Verdwaald

Vakantie, natuur en Noorwegen dat is echt een prachtcombinatie. Heerlijk om te kunnen genieten van zo’n mooi land. Op de eerste vakantiedag besloten we een wandeling rond een meer te gaan maken. Aan het eind van ochtend gingen we op pad en met de auto reden we bij een berg omhoog om daar te gaan wandelen.

De wandeling begon aan het eind van de weg en het was een paaltjes route rond een meer. We hadden geen verdere informatie, geen kaart en geen mobiele telefoon. Dat was verder geen punt, want we volgden toch een paaltjes route. Al is dat in Noorwegen wel even iets anders dan in Nederland. Je hebt geen keurige paaltjes van hetzelfde formaat met een duidelijke kleur. Hier was de route met een rode stip aangegeven op allerlei boompjes en stronken. Het was meteen al een speurtocht, dat was echt wel zoeken. Op gegeven moment waren de paaltjes niet meer te vinden, nergens zagen we nog rode stippen. Maar we maakten ons geen zorgen, want we maakten gewoon een wandeling om een meer.

Maar een meer is in Noorwegen niet mooi rond van vorm. Overal zijn inhammen en rotsen, en het is moeilijk om een pad rondom het meer te vinden. En na een tijd lopen, zaten we opeens tussen allemaal meren. Wat was nu het meer waar wij omheen liepen? We hadden echt geen idee, we wisten niet welk meer het was en kozen er maar een. 

Zo liepen we een tijdje door, maar de twijfel begon te knagen. Is dit nu wel het juiste meer, lopen we wel goed? En hoe verder we liepen, hoe groter de twijfel werd. En na uren lopen – wisten we het helemaal niet meer. Het was echt heel eng. 

Maar het pittigste was: hoe ga je nu verder, welke kant ga je op. Omdat we niet wisten welke kant we op moesten gaan, konden we wel uren lopen en alleen maar verder van ons doel afraken. Er was geen ijkpunt waar we ons op konden richten en het voelde alsof we op drijfzand zaten. Wat ik toen ervoer, raakte me heel erg en doet het nog steeds als ik eraan terugdenk. Dat kun je ook meemaken in je eigen leven, dat je niet weet welke kant je op moet gaan. Dat je geen houvast en doel in je leven hebt.

Ik stelde voor om terug te gaan en de route opnieuw op te zoeken, maar dat wilde mijn vriendin niet. We baden, we zongen, we riepen om hulp, we bedachten van alles, maar niets hielp. We zagen schapen, maar helaas geen herder of een huis. We vonden wel een stok en dat deed ons denken aan Psalm 23 en bemoedigde ons dat God bij ons was. Omdat we van plan waren gewoon een rondwandeling te maken, hadden we weinig eten en drinken bij ons. Dus dat ging meteen op rantsoen. 

We waren echt gigantisch verdwaald en wisten dat als we de verkeerde kant opliepen, we in een onbewoond en onherbergzaam gebied terecht zouden komen. Onze enige hoop was dat we onze auto vlakbij een zendingspost hadden gezet, misschien viel het op als die er bleef staan. 

Het was echt een dilemma – hoe nu verder te gaan. Op een gegeven moment zagen we dat we niet verder moesten lopen en besloten we toch om terug te gaan. Ook dat was een uitdaging, waar waren we langs gekomen, hoe konden we dat herkennen. Maar wonder boven wonder en door Gods leiding vonden we de route terug, wat een opluchting!!

Het was inmiddels uren en uren later. We wisten niet of we voor het donker het eindpunt konden halen en lopen in het donker kan daar absoluut niet. Maar de zekerheid dat we de juiste route weer hadden, gaf ons rust, nu kwamen we er wel. Ook al moesten we misschien de nacht in de natuur doorbrengen, dat maakte niet uit. Wat een groot verschil als je weet welke weg je moet gaan. Ook dat is in je eigen leven zo.

We liepen door en gelukkig is het erg lang licht in Noorwegen. We bereikten net voor het donker de auto rond 23 uur. Wat waren wij ontzettend blij, toen we na een korte rit weer in onze hut terug waren. Moe, hongerig, de voeten vol blaren, maar geweldig dankbaar dat we dit hadden overleefd want zo groot was onze angst wel geweest.

Dit is een ervaring die ik nooit zal vergeten. Daarna ben ik nooit weer zo onvoorbereid op weg gegaan, zeker niet in het buitenland. Wat een risico loop je als je niet weet welke weg je moet gaan, dat is ook zo in je leven. Net voor deze vakantie was ik erbij bepaald bij hoe God ons leidt in ons leven.

In Spreuken 4:26-27 staat:
Effen de weg waarover je gaat,
dan loop je met vaste tred.
Wijk niet af naar rechts, wijk niet af naar links,
wijk alleen uit voor het kwaad.

En in Jesaja 30:20b, 21
Met eigen ogen zul je je leermeester zien, met eigen oren zul je een stem achter je horen zeggen: ‘Dit is de weg die je moet volgen. Hier moet je rechts. Ga daar naar links.

God heeft een plan voor ons en wij mogen de weg gaan die Hij voor ons heeft. Allereerst dat je God kent en een toekomst en een doel hebt in je leven. Gods waarheid is een vaste basis van waaruit je mag leven. God laat ons zien wat belangrijk is en waar we onze tijd aan kunnen geven. We mogen verder trekken, wetend dat we God kennen en het eeuwige leven in Hem hebben. Hij leidt ons op de weg die wij gaan en laat ons nooit alleen. Als we een andere kant op moeten of ons op andere dingen moeten richten, dan maakt God ons dat wel duidelijk.

Onderstaande tekst uit Efeze is mijn lijftekst en vind ik zo geweldig. God heeft dingen voor ons voorbereid en wij mogen die innemen. Ik zie God voor me uitgaan en de weg voor mij banen. Geweldig om de zekerheid in God te hebben en met Hem te leven. Dan verdwaal je nooit!

Want hij heeft ons gemaakt tot wat wij nu zijn: in Christus Jezus geschapen om de weg te gaan van de goede daden die God heeft voorbereid. Efeze.2:10