De Paardenbloem

Soms hebben we maar één woord of plaatje nodig om te weten wat God wil zeggen. Dat was opnieuw het geval toen ik nadacht over de blog, over wat ik zou gaan schrijven. De foto van de pluizige uitgebloeide paardenbloem gaf mij het beeld van het lichaam van Christus. Zoveel verschillende pluisjes, allemaal zorgvuldig gerangschikt, allemaal op de voor hen bestemde plaats, zorgvuldig verbonden met de stam. DE stam, de Stam Jezus.

Dat is wat hen verbindt en hen maakt tot die prachtige bloem die we op zoveel plaatsen kunnen zien. Velen noemen het onkruid. Anderen noemen het een waardevolle plant die vitaminen en mineralen bevat. Voor de één waardeloos, voor de ander waardevol. Het is maar hoe je het bekijkt en waar je naar kijkt.

Ik ben net terug van anderhalve week werken bij Opwekking. Een jaarlijks evenement voor mijn gezin. Het hoort als het ware bij ons leven om daar elk jaar te werken/te dienen en te zijn. Kostbaar! Opwekking is voor mij HET voorbeeld van het lichaam zoals het zou kunnen (moeten) functioneren. Het beeld van de pluizige paardenbloem bevestigde dat weer voor mij.

Iedere vrijwilliger voegt zich in een team, er is één coördinator, die op zijn of haar beurt weer een coördinator boven zich heeft staan en zo maar door tot we uiteindelijk uitkomen bij de directeur, die Jezus ( De Stam) boven zich heeft staan. We zijn daar met elkaar om een klus te klaren, dat is ons doel. Het moet klaar, voor de mensenmassa komt. De massa die veelal op zoek is naar Jezus, verlangt naar een aanraking van Hem, gevuld wil worden met de Heilige Geest. Velen zijn in nood en hebben hulp nodig, hulp die God alleen maar kan geven. In een team ben je niet bezig met ‘Uit welke kerk kom jij?’ Nee! Je bent bezig met ‘We geloven in God en samen zetten we de schouders eronder om de klus te klaren.’ Soms kom je er in een gesprek achter dat die ander heel anders tegen bepaalde vraagstukken aankijkt, maar weet je wat zo mooi is? Het maakt helemaal niets uit voor het klaren van de klus. Je accepteert elkaar en blijft schouder aan schouder werken tot het klaar is.

Het doet mij denken aan wat in Joel 2 staat: 
Iedere strijder gaat op zijn eigen weg, zij laten geen bressen in hun rijen ontstaan. 

Iedere vrijwilliger die op zijn of haar plekje staat, het werk doet wat gedaan moet worden, hetzelfde doel nastreeft. Het kan! Het is mogelijk dat we samenwerken, het is mogelijk bij elkaar te zijn zonder dat we geschillen krijgen. Het is mogelijk om je hart te delen met iemand die van een andere groep/kerk is en toch te merken dat je elkaar liefhebt. Juist doordat je beide Jezus liefhebt. Je verbonden weet met Hem. Het is mogelijk om te zien hoe mensen, door de wereld en helaas soms ook door de kerk als ‘niet bruikbaar’ worden bestempeld, WEL bruikbaar zijn in het Lichaam en ook nog van waarde kunnen zijn voor velen!

Net als de paardenbloem! Zoveel lessen, zoveel waardevolle voorbeelden… als we ze maar zien!
Ik heb niet echt een praktische les voor jullie, maar zou zo graag dat je hierover gaat nadenken.

  • Zou ik dat ook kunnen? Het verschil loslaten … anders leren kijken?
  • Zou ik er ook voor open kunnen staan?
  • Zou ik dit ook willen?

Verandering begint bij onszelf. Als wij dit meer en meer doen en verlangen te doen, zal er iets gaan veranderen. Paardenbloemen zie je her en der… als wij zo zouden gaan bloeien… her en der… wat zou dat een kleur geven in de wereld. Wat zouden we met onze uitgewaaierde pluisjes meegenomen op de wind van de Heilige Geest een vrucht voortbrengen. Nederland heeft het zaad nodig!

Dat bid ik je toe!
Lieve groet, Anneke Pol