Door een zeer verdrietige omstandigheid in mijn familie, was ik vergeten de blog te schrijven. Totdat Wilma erom vroeg. Oh help, ook dat nog? Komt goed, ik zal het doen! En ondertussen dacht ik: Heer…hoe dan? Wat kan ik nu zeggen?

En direct kreeg ik de tekst in mijn gedachten: Al zou de vijgenboom niet bloeien … Habakuk 3:17 (Uit Het Boek).

‘Al zou de vijgenboom niet uitbotten en de wijnstok geen vruchten opleveren, al zou de oogst van de olijfboom teleurstellen en de akker geen voedsel geven, al zouden alle schapen uit de schaapskooien verdwenen zijn en er geen runderen meer in de stal staan, TOCH zal ik mij verheugen in de Here EN juichen over God die mij redt.’

In de Amplified Bible staat iets wat zo treffend is :
‘I choose to rejoice in the Lord. I will choose to shout in exultation in the victorious God of my salvation.’
Ik kies om te juichen in God … ik zal ervoor kiezen om uitbundig te schreeuwen voor de God van mijn redding.

Ik zal er voor kiezen. En zo is de situatie voor mij en vast voor velen van ons. In de situatie waar ik in zit heb ik de keus: Blijf ik kijken naar het verdriet wat echt en pijnlijk is, of zie ik in dat verdriet ook iets moois om dankbaar voor de zijn? Ik las ‘Schoonheid in verdriet’. Prachtig! Dat is waar Habakuk ook over spreekt.

Ondanks alles wat tegen zit, wat verdrietig is, wat je tot wanhoop kan brengen, is daar een moment dat je kan kiezen om ONDANKS alles God te prijzen, Hem te danken voor dat wat er wel is, Hem te danken dat je dit mag zien, Hem te danken dat Hij jouw Redder en Trooster is die je ook daadwerkelijk helpt!

KAN er schoonheid zitten in verdriet? Zo op het eerste gezicht niet natuurlijk, maar als je erover nadenkt … Ineens krijg je een lief kaartje van iemand, een lief appje. Ineens krijg je herinneringen die zo kostbaar zijn en waar je blij van wordt. En terwijl je daaraan denkt, komen er meer herinneringen. Je gaat op zoek naar foto’s en wat kan je daar ook dankbaar voor zijn dat je die hebt. Ineens leeft de situatie weer van toen je die foto nam. En terwijl je erover nadenkt, merk je dat je ziel een stukje opgetild wordt als het ware en is de zwaarte van het verdriet eventjes iets minder. Iets moois komt binnen IN het verdriet. Beseffend dat de liefde zo hoogtij vierde in de relatie die je had met die ander, wat ontzettend kostbaar! Kostbare herinneringen, kostbare momenten dwars door en in het verdriet.

Als we toch de Heilige Geest niet kenden als onze Trooster zouden we misschien ook niet kunnen erkennen dat dit iets is, wat Hij in ons uitwerkt ten tijde van moeite en verdriet. Alleen dat al maakt dat ik zo dankbaar kan zijn.

Hoeveel psalmen heeft David ook niet geschreven waarin je leest dat hij zijn hart uitstort voor God: ‘Waarom duurt het zo lang? Hoe dan? Waarom gebeurt dit allemaal? Doet U nu niets? En dan eindigt de psalm heel vaak met: En toch Heer, bent U de God die het weet, U zorgt voor een uitkomst ook al zie ik het niet. En toch hou ik van U Heer.’

David kiest dezelfde weg dan Habakuk. Wat een prachtig voorbeeld voor ons! Makkelijk? Nee! Maar wel mogelijk MET en DOOR Hem die ons liefheeft en ons heel graag te hulp wil schieten.

En mag dit ook de praktische opdracht zijn voor ons?

• Zie jij ook schoonheid in verdriet?
• Kan je dit ook benoemen voor jezelf en God daarvoor danken?

Veel zegen en een lieve groet,
Anneke Pol