Zomer, die eerst geen zomer wilde worden. Regen en wind, regen en nog eens regen… water in overvloed. Water in overvloed in de slootjes en rivieren, water in overvloed op de akkers. Teveel is niet goed, maar te weinig is ook niet goed. Het lijkt wel alsof het nooit goed is. Waar TE voor staat is niet goed, is wel waarheid. Behalve wanneer het de Heer betreft! Te-veel van de Heer…Te-veel zalving van Hem…Te-veel liefde…het kan niet. Teveel van Hem betekent dat wij datgene wat Hij ons geeft, op dat moment nog niet aankunnen of kunnen dragen. Of willen… Want als Hij ons iets geeft om te dragen, Hij weet WAT wij kunnen dragen, dan is het nooit teveel! Het zal precies goed zijn! Als ik kijk naar mijzelf, hoe vaak heb ik niet uitgeroepen’ Heer, ik kan niet meer, ik hou het niet meer vol’ Het enige wat ik hoorde was: ‘Hou vol’ 
 
Jac.1:3 Want gij weet, dat de beproefdheid van uw geloof volharding uitwerkt. Maar die volharding moet volkomen doorwerken, zodat gij … 
 
We zullen hier allemaal een keer komen. Het niet begrijpen, gedaan hebben wat in jouw mogelijkheid lag en toch niets zien gebeuren. En je ‘moet’ maar door en je gaat door. Het moeten heb ik bewust tussen haakjes gezet, want op elk moment kan je kiezen om op te geven. Van God moeten we nooit. Altijd is daar die keus, wel of niet… In mijn karakter zit het opgeven niet echt, ik knok liever door, soms ook ten koste van mijzelf. En dat was iets wat God mij liet zien. Knokken, ten koste van jezelf is nooit wat Hij bedoeld met ‘volhouden’. 
 
We hebben de opdracht om van onze naaste te houden, zoals van onszelf. En ten koste van mijzelf volhouden om mijn naaste klopt niet. In alle eerlijkheid moet ik zeggen dat dit best wel een shockeffect op mij had. ‘Wow Heer… zo heb ik het nog nooit gezien, maar U heeft gelijk!’ God heeft altijd gelijk hè?! Maar dan… ‘Heer, hoe doe ik dit? Heilige Geest, help!’ En beetje bij beetje liet God mij dingen, situaties zien waar ik niet meer voor moest knokken.
 
In mijn laatste bezoekje aan Polen, kreeg ik maar zo antwoorden van de Heer in m’n schoot geworpen. Be-moedigingen, maar ook aan-moedigingen. God heeft het allemaal gezien! Hij ziet ons hart aan waarmee wij dingen doen, ook als het ten koste van onszelf is. Zijn liefde werd even over mij uitgestort op een moment dat ik het helemaal niet verwachtte. Zijn woorden kwamen als balsem over mijn verwonde hart. In die dagen werd Zijn liefde op zoveel manieren en door zoveel mensen uitgegoten. Ik werd er stil van! Stilte en intense dankbaarheid was in mij. 
 
Dit jaar ben ik begonnen met de woorden: ‘U weet het !’ Deze woorden heb ik zo vaak herhaald: ‘Heer U weet het! U weet het!’ En nu liet God zien: ‘Ik weet het, lieverd, Ik weet het, Ik heb het gezien’. Iets moet volkomen doorwerken en als het nog niet volkomen is doorgewerkt heeft het nog tijd nodig, tenminste zo begrijp ik het. In de pers te zitten voelt niet prettig, maar wat is het dan toch geweldig dat de Heilige Geest in ons leeft en ons helpt, aanmoedigt, maar ook corrigeert. 
 
De zomer is ook een periode waarin je die aanmoedigingen en correcties in kan laten zinken en stil mag zitten bij Hem, die het al weet. Het lied ‘In the shadow of Shaddai’ van Jen Johnson vertelt eigenlijk wat we het beste kunnen doen. In de schaduw van Zijn vleugels te rusten, te weten dat Hij voor je zorgt en over je waakt. 
 
Mijn gebed voor jou is: In de schaduw van Zijn vleugels, is ook voor jou de beste plek om te zijn! Zijn hand IS op jou en daarin ben je rijk gezegend! 
 
Lieve groet, 
Anneke Pol